En kötü an nasıl olur bilir misin?En mutlu olduğun andır.En mutlu gününde üzülürsün,En sevinçli halinde kırılırsın çünkü Yaşamaya değer bir anı var içimdeHer yerden farklıHerkes biliyor bunu ama kimse anlamıyor…

Metro; 30 Aralık 2044 “Ted“…”Bize yardım etmelisin!“…”Ted“…”TED!!“…”Bize… Bize yardım et!!“… “Sana ihtiyacımız var“…… ?:”RedEx, Hey! Koca adam, uyanma vakti“. RedEx: “Ne var Adel, sıkıntın mı var?“. Bu benim can dostum…

Fall City; 14 Aralık 2044 Asker: “Efendim, Metro’lular yeryüzüne çıkmaya hazırlanıyor“. ?:”Durdur onları!”. Asker: “Anlaşıldı, Denekleri salıyoruz“. Büyük felaket yaşanalı 9 yıl olmuştu. O günden sonra rahat nefes alamaz olmuştuk….

Derler ki Türk demek çağın çilesini sırtlamış demektir. Bizler tarihin her devrinde bulunduğumuz bölgede oranın çilesini çekmiş ve bulunduğumuz yeri ihya etmeye çalışmışızdır. Çünkü bizim fıtratımızda gittiğimiz yeri yakıp yıkmak…

Hava alabildiğine soğuktu, bankları buz tutmuş, yapraklar ezilmiş, ağaçlar parçalanmıştı. Her yerde kurşun delikleri, kan ve pençe izleri vardı. İlk başta sadece bir EvO çatışması olduğunu düşündüm ama sonra gördüğüm…

UuuuuuAaaaaEeeeee… UuuAaaEee… Şu sularla çevrili küçük adacıkta öğrendiğim ilk şarkının nakaratıydı bunlar. Aslında birçok arkadaşım gibi de değildim öğrenmek konusunda. Çünkü çok iyi bir dinleyiciydim. Ayrıca çok güzel bir astronot…

Bursa’nın Gemlik ilçesinde bir gazi, kafede ayaklarını başka bir sandalyeye uzattığı gerekçesiyle işletme sahibi ve çalışanlar tarafından darbedildiği iddiasıyla şikayetçi oldu. Haberi biliyorsunuz, ayrıntıya girmeyeceğim. Gündemimiz yoğun, haberler kalabalık, olaylar…

Verdik atımızı dostlara kendimiz yaya kaldık. “Pek çok ziyan edilmişler” listesine kimler yazılmadı ki. Hırsız kovalamak, güveni yıkanları savmak, duyguları horlayanları gömmek yüzünden etrafımızdaki rezalet ve sahtelik metalarının çokluğundan payımıza…